Alaçatı’nın İbiş Abisi

Bir kasabayı asıl ayakta tutan ne taş evlerdir ne de dar sokaklar… Onu yaşatan, o sokaklardan geçmiş insanlardır. Alaçatı’da bazı isimler vardır ki yüksek sesle anılmasına gerek yoktur; bir lakap yeter. Gündüz Karabaş da onlardan biridir. Nüfus kâğıdındaki adı pek bilinmez ama “İbiş Abi” dendi mi, Alaçatı’nın hafızası hemen canlanır.

Seksen küsur yaşında İbiş Abi. Yaklaşık otuz yıl boyunca Alaçatı Spor Kulübü’nün formasını giymiş, sahada ter dökmüş, dostluklar kurmuş bir futbol emekçisi… Alaçatı, Çeşme, Ilıca üçgeninde onu tanımayan futbolcu, onunla aynı masada oturup sohbet etmemiş eski sporcu neredeyse yoktur. Öyle ki, Türk futbolunun efsanesi Metin Oktay Çeşme’ye her gelişinde İbiş Abi’yi mutlaka ziyaret eder, Alaçatı Spor Kulübü’nde birlikte top oynadıkları günleri yad ederdi. Bu, her futbolcuya nasip olmayan bir vefadır.

Asıl mesleği tütüncülüktü. Toprağı tanır, emeğin ne demek olduğunu iyi bilirdi. Yıllar ilerledikçe denizle kurduğu bağ daha da güçlendi. Kendi teknesiyle balığa çıkan, özellikle Alaçatı sularını çok iyi bilen usta bir balıkçı oldu. Kefal balığını el serpmesiyle avlaması, bugün artık unutulmaya yüz tutmuş eski bir ustalığın göstergesiydi. Denizi tüketmeden, payını bilerek yaşayanlardandı.

Bugün hâlâ sağlığı elverdiğince balığa çıkar. Alaçatı’daki evinin alt kısmını ise kasabanın yerlileri rahatça oturabilsin diye çay ocağı yapmıştır. Kapısı her zaman açıktır. Dostları uğrar, çay içilir, eski günler konuşulur. Çoğu zaman kimseden para bile almaz. Çünkü İbiş Abi için asıl zenginlik, insan biriktirmektir.

Alaçatı’yı Alaçatı yapan işte bu insanlardır. Göze görünmeden, sessizce ama kalıcı izler bırakanlar…

İyi ki varsın İbiş Abi. Sana sağlıklı, deniz kokulu nice yıllar diliyorum.

Kalın sağlıcakla.