HALDUN’UN ARDINDAN BİR KASABA HİKÂYESİ

Bazı insanlar ölmez. Sadece gözümüzün önünden çekecekler. Artık bir dükkânın önünde göremeyiz, bir sandalyede otururken rastlayamayız, bir iç ucundaki seslerini duyamayız. Ama yine de gitmezler. Çünkü insanın yeri asıl, yaşadığı toprak değil, geride kalmıştır. Haldun, işte o izlerden görüldü. Silinmeyen, üstü örtülemeyen, hatırlandığında yeniden canlanan bir iz…

Hayat bazen büyük cümlelerle anlatılmaz. Bir fırının önünde başlıyor. Sabahın daha aydınlanmadığı, hamurun yoğrulduğu, ateşin yandığı, ekmek kesitlerinin yayıldığı o anlarda… Haldun'un hayatı da böyleydi. Babadan kalan bir meslek… Ama sadece devralınan bir iş değil, devam ettirilen bir emekti bu. Çünkü bazı insanlar iş yapmaz, hayat kurar. Ve o hayat içinde alın teri vardır, sabır vardır, sessiz bir onur vardır. İnsan zamanına karışmaz sadece, yaşadığı siner...

Haldun'u anlatırken sadece çalışmakkan demek yetmezlik. Çünkü o, emeğimin bir karaktere dönüştürdüğü şeylerdendi. Hiç “yoruldum” dediğini hatırlamaz insan. Ilıca ile Alaçatı arasında gidip gelen o yollar, küçücük bir motorun üstünde taşınan büyük bir hayat… Bunlar sadece çalışma değil, bir direnişti. Çünkü bu dünyada en zor şey, her şeye rağmen aynı doğrulukla devam maliyetidir. Haldun bunu yaptı. Sessizce, gösterişsizce ama dimdik.

Ve bir gün, takvimin 1 Mayıs'ı gösterirken Haldun aramızdan ayrıldı. Bu bir tesadüf müydü, yoksa hayat inceden bir ironisi mi? Çünkü 1 Mayıs emeğimin günüdür. Ve Haldun, emeğin ta kendisiydi. Belki de hayatta bazı insanların en çok yakıştıkları günde uğurlar.

Şimdi Haldun ne bir fırının önünde ne de o dağıtılan sokaklarda. Ama her biraz yerde var. Bir ekmek kokusunda, bir eski dost sohbetinde, bir anın en beklenmedik yerinde… Ve en çok da 1 Mayıs sabahlarında.60 yıllık arkadaşım olan Haldun dostuma oğul görevimizi yapmıştık. Ne kadar çok sevenin varmış.. arkadaşım.

Ruhun şad olsun Haldun…