“Ay senin ağzını yerim ben. Atanmış ilçe başkanına bak sen!”

Dün gerçekleştirilen Çeşme Belediyesi Ekim Ayı Meclis Toplantısı’nı izledim. Yaklaşık iki saat süren yayını izlerken hissettiğim şey şaşkınlık ve açıkçası büyük bir hayal kırıklığı oldu. İlçenin dağ gibi biriken sorunlarının konuşulması gereken o salonda, ne yazık ki sadece kuru gürültü ve kamusal ciddiyetten uzak bir şov izledik.

Kürsüye çıkıp hakkaniyetten, ilkelerden dem vuran Sayın Lal Denizli’nin konuşmalarını dinlerken kulaklarıma inanamadım. Başkan, AK Parti’nin o meşhur “Çeşme Projesi”ni —ki halkın ve çevrecilerin deyimiyle Çeşme’yi parsel parsel satış projesini— gidip otelcilere nasıl anlattığını övünerek aktarıyor.

Peki, sormak gerekmez mi Sayın Başkan?

Bu halk ve yargı organları o proje hakkında son sözünü söylemedi mi? Mahkemeler “Bu projede kamu yararı yoktur” diyerek noktayı koymadı mı? Çeşme halkının açıkça reddettiği, yargının iptal ettiği bir iktidar projesinin pazarlamasını otelcilere yapmak size mi kaldı? Çeşme sadece birkaç otel patronunun çıkarından mı ibaret, yoksa bu ilçede yaşayan binlerce vatandaşın iradesi ne olacak?

Üstelik çelişkiler bununla da bitmiyor. Muhalefetin belediye taşınmazlarının satışına getirdiği eleştirilere verilen yanıt tam bir evlere şenlik: Merkezi hükümetin satış politikalarını emsal göstermek! Yani mantık şu: “Onlar satıyor, biz niye satmayalım?” Yerel varlıkları korumakla görevli bir belediye yönetiminin, elden çıkarılan mülkleri savunurken iktidarın satış hırsının arkasına sığınması nasıl bir siyasi akıldır?

İşin üslup ve ciddiyet boyutu ise ayrı bir muamma. Her fırsatta demokrasiden, liyakatten ve kadın haklarından bahseden Sayın Denizli’nin, meclis çatısı altında CHP Çeşme İlçe Başkanı’na “Ay senin ağzını yerim ben” şeklinde hitap etmesi hangi kurumsal ciddiyetle bağdaşır? Belediye meclisi mahalle kahvesi midir, yoksa kentin kaderinin tayin edildiği makam mı?

Adaylık sürecinde Urla’dan başvuru yapıp, Çeşme ile ilginiz olmadığı hâlde tepeden inme genel merkez kararıyla buraya gönderilen, tabandaki deyimle “atanmış” bir yönetimin, seçilmiş meclis üyelerine söz hakkı vermeyi bir “lütuf” gibi sunması da cabası. CHP’li ve MHP’li üyelere “Söz veriyorum” diyerek aslında onları hiç konuşturmamak, meclisi tek kişilik bir gösteriye çevirmek, demokrasicilik oynamaktan başka bir şey değildir.

Görünen o ki geçmiş dönemde olduğu gibi İzmir ve Çeşme yerel yönetimleri, yargının reddettiği “Saray projeleri” konusunda iktidarla iyi geçinme, hatta ittifak kurma konusunda oldukça istekli.